Sevgi emekse.... Emek ne?

Sevgi neydi? Sevgi emekti. Peki, emek neydi? Sevmek için mi emek gerekir yoksa emek için sevmek mi?

Annem hep der ki: “Saygı olmayan yerde sevgi de olmaz.” Saygıya ulaşmanın yolunun emekten geçtiğine inanıyorum. Aslında bunların üçü de görünmezdir. Belki varlığını biliriz ama ne görebiliriz ne de dokunabiliriz.

Ama en görünmesi emektir bence. Kimse elinin titrediğini bilmez, kaç geceyi uykusuz bitirdiğini bilmez, her şeyden vazgeçtiğin o sabaha uyandığını bilmez, sustuğunu bilmez, ağladığını da güldüğünü de bilmez hiç kimse. Görünmezdir işte… Ne senin emeğin görünür ne sen başkasının emeğini görürsün.

Bazen bitti dediğin anda en ufak bir çaba yeniden başlatır her şeyi. İşte o çaba emektir. Çok zordur ama bir o kadar da hoştur. Belki de bu yüzden çok çabuk unutulur.

Masayı kimin kurduğunu, eve ekmeği kimin soktuğunu ancak bütün bunlar gerçekleşmeyene kadar fark etmez kimse. Yok, olana kadar var olanı hiçbirimiz görmeyiz. Herkes sonucu görür, kimse sürecin ne kadar yorucu olduğunu görmez. Ve bu saygıda da sevgide de geçerlidir. Emek olmayan bir yerde saygı, saygı olmayan bir yerde de sevgi olmaz.

Bence bir insan birini veya bir şeyi gerçekten isterse önce onun için çabalar, sabreder, zaman verir, bazen geri çekilir, bazense ısrarla onunla olmayı tercih eder. Sonra saygı duyar; onun ne istediğine, nasıl bir hayat yaşadığına, gördüklerine veya göremediklerine saygı duyar. Ve bütün bunların sonunda, her şeye rağmen yine de onu istiyorsa işte o zaman bu sevgiye dönüşür.

Belki de bu yüzden en çok sevdiğimiz insanlara hep geç kalıyoruz. Emek bittiğinde değil, görünmediğinde tükeniyor çünkü. Ve çoğu zaman her şey bittikten sonra fark ederiz: aslında kimse sevgisiz değil, sadece emeği görünmez kalınmış.

Ayrıca son pişmanlığın fayda etmediğini de hatırlatmak istiyorum. Hem size hem kendime…