Pusula

Bir insanı her zaman yanımızda taşıyabilir miyiz sizce? “Nasıl yani?” dediğinizi duyar gibiyim. Yanii… elbette fiziksel olarak taşıyamayız; ancak bazı insanların öğrettikleri, tembihledikleri veya söylediği en ufak bir söz hayatımız boyunca peşimizden gelir.

Ben de şu an bu yazıyı yazarken bana okumayı yazmayı öğreten öğretmenimi taşıyorum yanımda. Yazdığım her bir kelimede, okuduğum her bir satırda onun sabrı, yüreği ve sesi oluyor yanımda.

Onunla aynı sınıfa girmemin üzerinden yıllar geçmiş olmasına rağmen, bugün bu yazıyı yazarken yine birinci sınıf öğrencisi oluveriyorum. Daha sınıfa girdiğim ilk anı, öğretmenimin sesini duyduğum o anı hatırlayıveriyorum.

Üstelik tek başıma da değilim bu konuda. Benimle birlikte o küçük sıralarda oturan bütün sınıf arkadaşlarım da tıpkı benim gibi yanlarında taşıyor öğretmenimizi.

Bir insan binlerce insana gelecek oluyor. Bazen düşünüyorum da, o zamanlar o sıralarda oturan minik bizler hiç fark etmeden büyük bir hazineyi paylaşmışız.

Yani bence bazı insanlar yanımızda olmasa bile bizimle yaşamaya devam ediyor. Hem büyüdüğümüzde hem de büyürken kim olduğumuz hakkında izler bırakıyor.

Ve zaman bana fark ettiriyor ki bir öğretmenin değdiği yer sadece kalem tutuşumuz ya da güzel harfler yazmamız olmuyor.

Belki farkında bile değiller ama sınıfın ortasında söyledikleri küçük bir cümle, yıllar sonra içimizde bir pusula olup karşımıza çıkıyor. Kendi yolumuzda her adım attığımızda, o pusulanın ibresi hâlâ bize doğruları gösteriyorsa, bu onların bıraktığı izdendir.