Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde

Ne güzel büyütmüş bizi büyüklerimiz “bir varmış bir yokmuş” diyerek. Daha o zamanlardan bize varmış gibi yaşamanın, yokmuş gibi unutmaya çalışmanın zorluğunu öğretmişler.

Yani, bugün ne ki; yarın da ne olsun. Bir bakmışsın, bugün var olan yarın yok olur, bugün yok olan yarın var olur.

Açıkçası, bugüne kadar nasıl yaşamam gerektiğine dair detaylıca düşünmemiştim. Kaçımız bunu yapıyoruz, onu da bilmiyorum… Düşünmeli miyiz? O da tartışılır. Fakat bazen gerçekten hatırlamamız gerektiğini düşünüyorum bize daha çocukluğumuzda aşılanan o cümleyi: “Bir varmış, bir yokmuş.”

Sevdiğim birini kaybetmemiştim mesela bu seneye kadar. Yalnızca sözde bildiğim o ‘ölüm’ acısı, hayatımda ilk kez “merhaba” dedi bana.

Çocukken bana bir rüya gibi gelen 20’li yaşlarım, hayatın nasıl bir kabus olduğunu öğretiyor şimdi bana. Bazen en büyük hayallerimin gerçekleştiği anlarda bile üzülecek bir şey buluyor ve hüngür hüngür ağlamak istiyorum. Hayır, öyle bir anı bir daha ne zaman yakalarım, onu da Allah bilir.

Mesela geçtiğimiz günlerde maç izlemeye gittik. Gerçekten çok mutluydum. Ancak bulunduğum konum, herkesin ayağa kalkıp zıplaması… (Ben engelliyim.) İster istemez o kadar gözüme batıyordu ki… Acayip mutluydum ama bıraksanız, oracıkta hüngür hüngür ağlayabilirdim. İşte tam da o esnada bu sözü hatırladım: Şu an, varmış gibi yapmanın zamanıydı. Benim de zıplayıp atladığımı varsaymam gereken tam da o andı. Çünkü ne de olsa bu beden bende; elbet benzer sebeplerle yine üzüleceğim birçok fırsatım olacak. İnsan nefsi taşıyorum sonuçta… Fakat böyle bir an bir daha ne zaman gelir, onu bilemezdim. Ben de yok olmasına üzüleceğim şeyleri bir sonraki sayfaya sakladım.

Elbette ki bu, benim kendi hayatımdan anlattığım bir masaldı. Eminim hepinizin “bir varmış, bir yokmuş”u vardır. Ya da rüya sandığı gerçeklerin, kabus olduğunu hissettiği anlar…

Fakat sormak istiyorum size: Hangi prens kurbağa kaldı? Hangi prenses uykusundan uyanamadı? Hangi prenses şatosundan çıkamadı?

Yani, unutmamanızı isterim ki hiçbir masal mutsuz sonla bitmez. Ama bu dünyada, ama öbür dünyada… Er ya da geç, mutluluk sizi bulacaktır.

Tabii mutluluğa ne gözle baktığınızın da ne kadar önemli olduğunu hatırlatmak isterim. Çünkü hayat hep o masaldaki gibi: Bir varmış, bir yokmuş.