Ah o eski bayramlar!

Her bayram yaklaşırken geçmişe duyulan özlemin sebebi en çok da "Nerede o eski bayramlar"a duyulan hasretten kaynaklanır.

Benim hatırladığım eski bayramlarda telaş günler öncesinden başlardı. Ama o telaş o kadar tatlı bir telaştı ki! Bayram temizliği ile başlayan telaşımız, misafirlerimize ikram edilecek tepsi tepsi tatlıları yapmakla devam ederdi. Ve bunlar öyle büyük bir heyecanla yapılırdı ki!

Mesela arife günü büyüklerin mezarları ziyaret edilir, duaları eksik edilmezdi. Mahalle mahalle dolaşarak kapı çalan çocuklar için şeker saklanırdı. Bütün mahalle ve esnaf birbiriyle bayramlaşırdı. Bir kaç gün önceden alınan bayramlıklar giyilir, akraba ziyaretlerine öyle gidilirdi. El öpenler çoktu hatta güne annemin babamın elini öpmesiyle başlardık. Sonra sırasıyla çocuklar büyüklerinin elini öperdi.

Ben hala bayram sabahı Orhan Ağabeyinizin elini öpmeden başlamam güne... El öpenlere şeker, mendil, çorap, harçlık verilirdi. Simli kartpostallar vardı, insanların uzaklardaki yakınlarına gönderdikleri... Ama en önemlisi bayramlarda küskünlüklere son verilir, dargınlar barıştırılırdı. Artık bunlar kalmadı maalesef. Anlıyorum ki eski bayramlara duyduğum özlem, bizleri biz yapan bazı geleneklerin etkisini yitirmesine duyduğum serzenişten kaynaklanıyor. Keşke şimdiki çocuklarımız da o eski bayramları yaşayacak kadar şanslı olabilselerdi!

Uzatmadan, Orhan Babanız ve Sevim Ablanız siz gönül dostlarımızın bayramınızı en candan hislerimizle kutluyoruz. Kalbinizden sevgi, bedeninizden sağlık, yaşamınızdan mutluluk, cebinizden şeker eksik olmasın. Her gününüz bayram sevinciyle dolsun.