Kendi bahçemizi temizlersek çevre temiz olur mu?

Etrafımıza bir bakalım. Başına hastalık gelen, ev veya araba alacak olan, sanayiye gidecek olan, eve usta arayan, özetle herhangi bir konuda en küçük bir ihtiyaç anında hemen teyakkuza geçip sorup soruşturup düzgün birisine ulaşmaya çalışıyor.

Hele hele konu çocuğun eğitimi olduğunda bu çaba kat be kat artıyor ve bu sefer özel okul mu, devlet okulu mu, özelse hangisi, acaba iki gün sonra şuncu buncu çıkar mı, devletse hangi okul, ikameti kayınçoya mı, bacanağa mı alayım, en iyi, en ilgili öğretmen hangisi, hangi kursa yazdırsam, basket mi, resim mi, müzik mi…. şeklinde uzayıp giden bir sürü çaba içinde olunuyor.

İnsanlar haklı mı?

Haklılar elbette. Çünkü söz konusu olan gözünden sakındığın çocuğun geleceği ve ilerde nasıl bir hayat yaşayacağının bu sürece bağlı, belki de sadece bu sürece indirgenmiş olması.

İnsanlar, çocuğu söz konusu olduğu zaman yemiyor yediriyor, giymiyor giydiriyor elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyor, bunları yüksünmüyor.

Peki nihai hedefimiz, bu çabaya mı bağlı olmalı?

Ya da bu çabayı gösterecek bilgisi, görgüsü, çevresi, gücü olmayan kişiler ne yapacak, onların çocukları, bu aranarak ulaşılmaya çalışılanlara sahip olamayacak mı?

Dahası bunlar için kafa yoracak bir kimsesi bile olmayan öksüz ve yetimler ne yapacak. Hindistan’daki kast sistemindeki gibi makûs talihine mı yanacak?

Elbet çözüm, birilerinin işini çözmek için birilerine ulaşabilmesi değil.

Çünkü kendi çocuğunuzu ne kadar iyi eğitirseniz eğitin ne kadar bilgili görgülü, hakka hukuka saygılı yetiştirirseniz yetiştirin, yaşayacağı ortam ve toplum böyle değilse mutlu olması veya en azından hayatını sorunsuz sürdürebilmesi maalesef çok olanaklı değil.

O zaman elbet kendi çocuğumuz, yeğenimiz, eşimiz dostumuzun çocuğu için bunları dert edinelim ama diğerlerinin çocuğunu da biraz dert edinelim.

Nasıl ki kendi bahçemizi temizleyip en güzel çiçeklerle donattığımızda, içinde yaşadığımız ev dışındaki çevremiz temizlenmiyorsa ve bizi rahatsız ediyorsa sadece kendi çocuklarımızı iyi yetiştirdiğimiz zamanki durum da aynı olacaktır.

Yoksa iyi yetiştirdiğimizi düşündüğümüz çocuklarımızı doğal yaşam alanına yani hayatın içine gönül rahatlığı ile gönderemeyeceğiz.

Bu durumun düzelmesi için başlangıç noktamız kendimiz için istediklerimizi karar vericilerden başkaları için de istemektir.

“Gemiyi yüzdüren kaptan”, “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın” edasıyla yola uzun süre sorunsuz devam etmek maalesef mümkün değil.

Bir gün o gemi karaya oturur, o yılan bize dokunur.