En kötü barış savaştan iyidir

Tarih kitapları savaşı rakamlarla anlatır: ölü sayısı, kazanılan topraklar, imzalanan antlaşmalar ve stratejik hamleler. Ancak savaş, haritalar üzerinde kaydırılan piyonlardan çok daha fazlasıdır. Savaş; bir çocuğun yarım kalan oyuncağı, bir annenin bitmek bilmeyen bekleyişi ve bir neslin ruhuna kazınan silinmez bir yaradır.

​Bugün savaşlar artık sadece cephede değil, ekranların başında, kilometrelerce öteden basılan tek bir tuşla yönetiliyor. “Akıllı” mühimmatlar ve insansız hava araçları, ölümü mekanik bir sürece dönüştürürken, insan hayatının değerini de bir veri girişine indirgiyor. Oysa o tuşa basıldığında yok olan şey sadece bir “hedef” değil; içinde hayallerin, anıların ve geleceğin barındığı bir yaşam alanı...

​Kazananı Olmayan Tek Oyun savaş.

​Büyük komutanların ve siyasetçilerin zafer çığlıkları arasında asıl gerçek çoğu zaman gözden kaçar: Savaşın gerçek kazananı yoktur, sadece hayatta kalanları vardır. * Ekonomik Yıkım: Şehirler yeniden inşa edilebilir, ancak harcanan milyarlarca doların eğitimden, sağlıktan ve sanattan çalındığı gerçeği değişmez.

​Psikolojik Travma kaçınılmazdır. Silahlar sustuktan yıllar sonra bile, o gürültü hayatta kalanların zihninde yankılanmaya devam eder.

​Kültürel Kayıp kaçınılmazdır. Yok edilen her müze, her kütüphane ve her tarihi yapı, insanlığın ortak hafızasından silinen bir sayfadır.

​Barış Bir Tercihtir

​Savaş bir doğa olayı değildir; fırtına gibi aniden kopmaz veya deprem gibi kontrol dışı gelişmez. Savaş, insan yapımı bir krizdir.

Bu yüzden barış da tesadüf değil, bilinçli bir tercih olmalıdır. Empatinin yerini nefretin, diyalogun yerini namluların aldığı her an, insanlık olarak bir adım daha geriye gidiyoruz.

​Unutmayalım ki; en kötü barış, en haklı savaştan daha iyidir.