Bu ülke depremden değil, unutmaktan yıkılıyor

Bu ülke depremi yeni tanımıyor.
Bu topraklar sallanmayı bilmiyor değil.
Ama ne hikmetse her depremden sonra aynı cümleleri kurup, aynı ihmalleri unutmakta dünya markasıyız.
Yer sarsılıyor, binalar çöküyor, insanlar ölüyor.
Sonra ekranlara çıkanlar “ders çıkaracağız” diyor.
Bir süre sonra enkaz kalkıyor, sözler de onunla birlikte gömülüyor.
Asıl yıkım fay hatlarında değil;
İmza atılan ruhsatlarda,
Görmezden gelinen kolonlarda,
Üç kuruş için çalınan demirde, betonda.
Müteahhit kafasına göre takılıyor.
Denetim ya kağıt üstünde ya hiç yok.
Projeye aykırı kat çıkılıyor,
Zemini çürük binaya “bir şey olmaz” deniyor.
Oluyor.
Hem de hep aynı insanlara oluyor.
Bu ülkede bina yıkılmıyor aslında,
İhmaller üst üste diziliyor.
Her kaçak kat bir cinayet planı,
Her denetimsiz şantiye bir toplu mezar ihtimali.
Sonra ne oluyor?
Suç “kader”e atılıyor.
Deprem suçlu ilan ediliyor.
Oysa deprem doğa olayıdır,
Ölüm ise insan eliyle yazılmıştır.
Kusura bakmayın ama
Bu ülkede herkes kafasına göre takılırken,
Faturayı hep masumlar ödüyor.
Çocuklar, yaşlılar, uykusunda yakalananlar…
Bir günlüğüne yas ilan ediyoruz,
Üç günlüğüne vicdanımız kabarıyor.
Dördüncü gün her şey normale dönüyor.
Çünkü bu ülkede “normal”,
Unutmak demek.
Ne gerçek bir hesap soruluyor,
Ne gerçek bir ceza veriliyor.
Aynı isimler başka şehirlerde,
Aynı yöntemlerle bina dikmeye devam ediyor.
Sonra bir deprem daha…
Ve biz yine şaşkınız.
Bu ülke depremle sınanmıyor,
Bu ülke ahlakla, vicdanla, denetimle sınanıyor.
Ve maalesef her seferinde sınıfta kalıyor.
Eğer hâlâ ders alınmıyorsa,
Eğer hâlâ “bana bir şey olmaz” deniyorsa,
Bilin ki bir sonraki enkazın altında
Sadece beton değil,
Hepimizin suskunluğu olacak.

"Bilmiyorlar,bilmiyorlar,
Ahval nedir görmüyorlar,
Yaşamları cüzdan olmuş,
Beladan ders almıyorlar.

Dadal der ki! Hani beşer,
Yüreğimden sitem taşar,
İnsanoğlu daim şaşar,
Mihnetten ders almıyorlar."

Vesselam...