Mesut Sever, Senin Yolculuğun’a Konuk Oldu: Kendi Işığını Arayan Bir Sahne Yolculuğu

Senin Yolculuğun’un bazı bölümleri vardır… Daha kayıt başlamadan nasıl bir sohbet olacağını hissedersiniz.

Mesut Sever’in konuk olduğu bölüm de tam olarak öyleydi.

Uzun yıllardır tiyatronun içinde olan bir isimle sohbet edeceğimizi biliyordum ama açıkçası mesele sadece sahne, oyun ya da oyunculuk konuşmak olmadı. Daha çok insanın kendi iç yolculuğunu hangi duraklardan geçerek kurduğunu dinlediğimiz bir bölüme dönüştü.

Mesut Sever tiyatroyla kurduğu bağı anlatmaya çocukluktan başladı.

Taklitlerle, gözlemlerle, insanların ona yaptığı benzetmelerle… Hani bazen size de olur ya, birileri birine benzetir sizi, gülersiniz geçersiniz. Onun hikâyesinde o küçük anlar geçilip gidilmemiş. İçeride bir yerde birikmiş.

2017’de aldığı oyunculuk eğitimiyle birlikte bu işin artık bir heves değil, bir yol olduğunu fark ettiğini anlattı. Ama onun oyunculuğa bakışı teknikten çok insanın kendine yaklaşmasıyla ilgiliydi.

Sahneye ilk çıktığı anı anlatırken o duyguyu tarif edişi hâlâ aklımda.

Heyecan var…

Terleme var…

Ama korkudan değil.

Daha çok “olmam gereken yerdeyim” hissinin ağırlığı gibi.

Sohbet ilerledikçe hayatın o kaçınılmaz duraksama dönemlerine geldik.

Hepimizin yaşadığı, bazen isteyerek bazen mecburen verdiğimiz aralar… Onun da oyunculuktan uzaklaştığı, soğuduğu, televizyonu kapattığı dönemler olmuş. Ama ilginç olan şu ki, uzaklaştıkça bağının zayıflamadığını, aksine daha görünür hâle geldiğini fark etmiş.

Program boyunca en çok üzerinde durduğu konu şuydu: Başkalarının ışığıyla yürüyebileceğin yol sınırlı.

Eğitim alırsın, ustaları izlersin, teknik öğrenirsin… Ama bir noktadan sonra kendi ışığını yakman gerekir.

“Kendi ışığınla ilerlemezsen bir süre sonra karanlıkta kalırsın” dedi.

Bu cümle sadece oyunculuk için değil, sanatın tamamı için geçerliydi bence.

Onun anlattığı oyunculuk; ezberlenen değil, içerden akan bir şeydi. Sahneye çıktığında oynadığın karakter kadar kendinle de yüzleştiğin bir alan…

Bölümün en sıcak anlarından biri ise Kemal Sunal üzerine konuştuğumuz kısımdı.

Yıllardır biriktirdiği kostümlerden bahsederken ses tonunun değiştiğini hissettim. Sipariş verdiği bir kostümün kargosunu beklerken yaşadığı heyecanı anlatışı, bir koleksiyon merakından çok daha fazlasıydı.

Bu bir benzeme çabası değildi.

Daha çok bir ustaya duyulan sevginin, saygının, çocukluk hayranlığının bugüne taşınmış hâliydi.

Zaten kendisi de bunu çok net ifade etti: “Yerini doldurmak değil, onunla aynı sevgide buluşmak.”

Program bittiğinde geriye teknik bilgiler kalmadı bende.

Şu fikir kaldı:

Herkes sahneye çıkabilir.

Herkes oyuncu olabilir.

Ama herkes kendi ışığını bulamaz.

Mesut Sever’in yolculuğu tam olarak o ışığı arama, bulma ve kaybetmemek için mücadele etme hikâyesi gibi geldi bana.

Senin Yolculuğun’un her bölümünde bunu yaşıyorum aslında…

Konuğun hikâyesini dinlerken, insan ister istemez dönüp kendi yolculuğuna da bakıyor.